รู้สึกสติแตกมากช่วงนี้เลยอยากเขียนระบาย
เป็นคนใช้บลอกสิ้นเปลืองมาก
คือจะรู้สึกว่าไม่อยากโดนขุด
จำไม่ได้ว่าเคยเขียนอะไรไปบ้าง
แล้วปัญหาก็คือเป็นคนเขียนบรรยายลงสมุดไม่ได้เลย
สมุดหาย จดลำบาก พอจะจรดปากกาเขียนก็คิดไม่ออก
โอย เศร้าว่ะแก ช่วงนี้รู้สึกเหมือนมีความยุ่งเหยิงลอยวนๆอยู่ในหัว
คล้ายๆควันบุหรี่หลายๆสี อารมณ์เหมือนควันหลังจากจุดพวกไฟเย็น
แยกไม่ออกว่ามาจากอะไรบ้าง เหมือนเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านอันแสนยากเย็น
คือจิตใจไม่นิ่งเลย นึกไม่ออกเหมือนกันว่าจะทำยังไงดี
ถ้ามันแย่มากๆ อาจจะต้องกลับไปหาธรรมะเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
เพราะคือชีวิตเราต้องพึ่งตัวเองตลอด
อาจจะเพราะช่วงนี้รับข้อมูลเรื่องต่างๆมากไปจนไม่สามารถจดจ่อกับอะไรมากๆก็ได้
เราว่าจำเป็นมากเลยนะที่พอเราอายุมากขึ้น จะต้องเรียนรู้ที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่สมวัย
เราเห็นคนหลายๆคนที่เรารู้จัก วุฒิภาวะไม่ได้เติบโตตามวัยวุฒิและคุณวุฒิ
วันก่อนอ่านหนังสือเรื่องบ้านสมานใจของคุณโอะเอะ ช่วงที่เขามีลูกที่ป่วยพิการ
เขาก็รู้สึกว่ากำลังเข้าสู่วิกฤติวัยกลางคน
เราอาจจะกำลังอยู่ในวิกฤตินี้(ก่อน)วัยกลางคนเช่นกันก็ได้
พอเจออะไรหลายๆอย่างเข้า บางทีก็ทำตัวไม่ถูกนะ
เห้อ เขียนวนไปวนมา เศร้าจัง
คงเพราะตอนนี้ไม่มีเป้าหมายในชีวิตอย่างจริงจังก็ได้
คืออยากทำโน่นนี่ไปหมดก็ใช่
แต่ไม่รู้สึกเหมือนตอนเด็กๆ ที่แบบ จะต้องทำให้ได้นะ
มีความหวังและพลังมาก
ตอนนี้เหมือนพอจะทำ จะทำ ก็แฟบ ก็นิ่ง ไปเลย
คิดถึงบ้าน อยู่คนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียว(จริงๆ)มากี่ปีแล้ว
กลับมาห้องมืดๆ ไม่ได้คุยหรือเล่าชีวิต หรือกินข้าวกะคนอื่นมากี่ปีแล้ววะ
คิดถึงสมัยมัธยมที่แบบ กลับมาเจอแม่ กินข้าวเย็นกัน
แม่ก็บ่นไปเรื่อย เปิดทีวีดู เสาร์อาทิตย์ก็มีคนปลุกสายๆเรียกมากินข้าว
เดี๋ยวนี้ตื่นมา เห้อ อยากกินอะไรหากินเอง
รับผิดชอบตัวเองหมด เหนื่อยว่ะ เห้อ
ไม่สนุกหรอกที่ต้องเข้มแข็ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น